Istota kontraktu w handlu zagranicznym

Kontrakt[1] (ang. conctract) w handlu zagranicznym jest umową handlową, zawieraną między eksporterem a importerem, dotyczącą dostawy towarów i/lub usług. Jest dokumentem formalnie prawnym, potwierdzającym umowę kupna – sprzedaży.

Kontrakt może być sporządzony na jednym dokumencie (jednodokumentowe) lub też może być sumą dokumentów (wielodokumentowe).

Kontrakt jednodokumentowy [2] jest to umowa (dokument), sporządzona najczęściej pisemnie w formie jednego aktu prawnego, w której są zawarte wszystkie prawa i obowiązki stron, tj. warunki wzajemnych świadczeń. Sporządza się ją przynajmniej w dwóch egzemplarzach, które w obecności stron podpisują obaj kontrahenci.

Kontrakt wielodokumentowy [3] składa się z oferty i zamówienia lub zamówienia i potwierdzenia przyjęcia zamówienia do wykonania.

Kontrakt w handlu zagranicznym powinien zawierać wszystkie istotne elementy dotyczące danego zobowiązania, tj.:

  • przedmiot dostawy,
  • ilość i jakość produktu,
  • miejsce przekazania towaru,
  • termin i sposób dostawy,
  • cenę i sposób zapłaty za towar,
  • sposób dokonania odbioru towaru.

W kontrakcie mogą wystąpić dodatkowe warunki, tj. klauzule specjalne (np. siła wyższa, arbitraż, rewizja ceny).

Szczególna rola w wymianie międzynarodowej przypada tzw. kontraktom typowym (ang. standard contracts), zawieranych na gotowych formularzach kontraktowych, opracowanych i publikowanych przez wielkie zrzeszenia branżowe lub na podstawie jednolitych warunków handlu ustalonych przez te zrzeszenia, a także przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ. Takie kontrakty formułują całokształt praw i obowiązków stron umowy, dotyczą głównie obrotu towarami masowymi i sprzętem inwestycyjnym.

Zrozumienie kontraktu można ujmować w czterech płaszczyznach[4]:

  • jako instrument realizacji zadań eksportowych/importowych; ujęcie to kładzie szczególny nacisk na traktowanie kontraktu jako swoistego synonimu transakcji eksportowo – importowej;
  • jako dokument prawno-techniczny określający prawa i obowiązki stron
    w związku z zawieraną transakcją; w ujęciu tym, kontrakt w świetle prawa jest dokumentem i funkcją woli stron – jest ono najpowszechniej używane;
  • jako element marketingowej strategii działania na rynku zagranicznym; w tym ujęciu, kontrakt jest traktowany jako składnik strategii sprzedaży;
  • jako dowód osiągnięcia kompromisu między stronami umowy; ujęcie to jest wykorzystywane w strategii i taktyce negocjacji – jest najmniej rozpowszechnione.

Dla prawidłowego zrealizowania kontraktu[5], aby eksporter mógł importerowi przekazać towar, muszą być spełnione następujące czynności:

  • dostarczenie towaru,
  • przeniesienie prawa własności do towaru,
  • przeniesienie ryzyka.

Elementy kontraktu, które nie podlegają negocjacjom, to:

  • nazwy i adresy stron zawierających kontrakt,
  • numer kontraktu,
  • data i miejsce zawarcia kontraktu,
  • podpisy stron.

Przedmiotem negocjacji mogą być pozostałe składniki, do których należą:

  • przedmiot kontraktu,
  • ilość towaru, również sposób opakowania i oznakowania,
  • warunki dostawy, w tym termin dostawy,
  • cena jednostkowa towaru i wartość kontraktu,
  • warunki płatności,
  • klauzule dodatkowe.

[1] D. Marciniak-Neider, Rozliczenia w handlu zagranicznym, Warszawa 2004, s. 10.

[2]  J. Rymarczyk (red), Handel zagraniczny. Organizacja i technika, Warszawa 2005, s. 131.

[3]  Ibidem, s. 132.

[4]  http://www.eksporter.pl

[5] B. Stępień (red), Handel zagraniczny – poradnik dla praktykantów, Warszawa 2007, Rozdz.II.

Serwis społecznościowy o sprzedaży i negocjacjach.

0 Komentarzy

Napisz komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

SalesMan Sprzedaż i Negocjacje ©2018

lub

Zaloguj się używając swojego loginu i hasła

lub     

Nie pamiętasz hasła ?

lub

Create Account